quarta-feira, 11 de março de 2020




                                        Hoje, de uma arvore,
                                                        vi uma folha
                                                        cair,
                                        caem muitas, sei-o bem,
                                                        mas esta mostrou-me
                                                        o porvir.
                                        A vida eh tempo e eh mudanca,
                                                        a folha
                                                        sou eu afinal,
                                        o futuro eh hoje, eh esperanca,
                                                        de mudar para o bem,
                                                        nao pro mal.
                                        Meu Inverno foi longo e foi frio,
                                                        mas sou agora
                                                        Primavera a chegar,
                                        nao sou flor nem sou fruto no estio,
                                                        sou mudanca como as ondas
                                                        no mar.
                                        Nao sou noite, sou animal que erra,
                                                        sou simples vida,
                                                        duas maos e uma mente,
                                        nao sou mais que um pedaco de terra,
                                                        onde brota
                                                        uma viva semente.
                                        Que raciocina, que escolhe, que vive,
                                                        que muda,
                                                        sem propria vontade,
                                        que se entrega, nao luta e atinge,
                                                        de repente
                                                        uma nova idade.
                                        Neste chao, como a folha, eu caio,
                                                        e transformo-me,
                                                        componho-me, sou
                                        componente pequeno do Mundo,
                                                        mas sabendo para onde
                                                        eu vou.
                                        Vou e volto, pulo e avanco,
                                                        como aquela
                                                        bola colorida,
                                        sou crianca de maos bem abertas,
                                                        sou adulto
                                                        que gosta da vida.

2 comentários:

  1. Belo o texto, profundo, consequente, lúcido! Bela fotografia, denotando uma sensibilidade atenta.
    Que a Primavera se mantenha todo o ano, em todos os anos…
    Aquele abraço apertado, de força e ternura

    ResponderEliminar